دفعه اول یا دوم نیست که یادداشت های اینجا رو بدون توجه به حق نشر و کپی رایت، جاهای دیگه می بینم.کاش موضوع فقط مطالب بود، نمی دونستم چهارچوب قالب وبلاگ رو هم از ریشه در میارن و ما تحتش برچسب اسم مبارکشون رو می زنن. هر چند فکر نکنم چهار خط مطلب به حساب آموزشی یا اون قالب های رنگاوارنگ دخترونه ارزش کپی کردن رو داشت باشه. با این تفاسیر اونایی که مطالب رو کپی می کنن وضعشون خیلی خرابه، یه فکری بحال خودشون بکنن.

در این راستا تصمیم گرفتم تا حد امکان مطالبی بنویسم که ارزش کپی کردنش کمتر از اراجیف قبلی باشه. سیاسی که هیچ وقت نمی نویسم ، چون دلم هوای زندان و دادگاه و از این مزخرفات نکرده و نخواهد کرد (حتی اگر نام و نشانی هم از من نبود) تصورش را بکنید، روزی از ریخت من لوگو بسازن و زیرش بنویسن تلاش برای آزادی فلانی (چه خنده دار) مطالب روزمره و اجتماع اطراف می تونه سوژه خوبی برام باشه چون تو این زمینه خیلی کم تجربه دارم.

به همین دلیل قالب خز شده را هم دستی کشیدیم و این شلکی شد. بازم دخترونست؟ یا شده موزه حشرات؟ جون مادراتون این یکی رو دودر نکنید. من که بیکار نیستم شبانه روز قالب بسازم. یه خورده با انصاف باشید، وقت من هم برام با ارزشه. از سر راه نیاوردم که خرج این قرتی بازی ها کنم. وقتم گران بها تر از طلاست (جوش نیار واسه قلبت خوف نیست، بزار وب خوشگل باشه! نه که خیلی هم خوشگل می سازم)

ضمنا لینک دوستان هم حذف نشده (فوری نرید لینک ما رو از بلاگ رولینگ خودتون حذف کنید) ناچارا به علت طویل شدن لیست و ایجاد نمای ناهمگون با وبلاگ، در یه صفحه جدید همه لینک ها رو آوردم. اما لینکدونی حذف شد چون نه فرصت آپدیت کردنش رو دارم و نه به درد سر های جانبی اش می ارزه. حالا یکی نیست بهم بگه خودت هم اضافه ای وبلاگت رو کولت کن بای بای. شرمنده همه خانوم ها و آقایون، این هم شکایت و ننه غریبم بازی در آوردم، کله ام داغ بود.