یک صفحه وب از نگاه فرضی می تواند داری طول و عرض نامحدود باشد. اما از آنجایی که فهم، کاربرد و چاپ این چنین صفحات عریض و طویلی برای کاربر مشکل است، باید برایشان سایز مناسبی در نظر گرفت. واضح ترین سوالی که ممکن است در این زمینه مطرح شود اینست که اندازه صفحه بطور معمول و استاندارد چه قدر باید باشد؟ حتی یک کاغذ دارای اندازه های مختلف است، اما در وب نمی توان صفحه ایی ثابت به سایز کاغذ یک نامه داشت. آیا واقعا این یک مشکل است که وب سایز استاندارد برای صفحه ندارد؟

کلید موفقیت صفحه وب این است که اندازه صفحه طوری تنظیم شود که محتویات و هدف نزدیک به هم باشند. اگر محتویات برای ابعاد در نظر گرفته شده، بسیار کوچک باشد صفحه فضای خالی بسیاری خواهد داشت که برای خواننده غیر معمول است و هم چنین برعکس، اگر محتویات بسیار زیاد باشد که در صفحه نمایش کاربر جای نگیرد، به اجبارباید بین چندین صفحه نمایش پخش شود.

بسیاری از مردم در صدد هستند که هزینه خدمات وب سایت را بر اساس هر صفحه ارزیابی کنند. اگر سایت ها بر اساس هر صفحه قیمت گذاری شوند، مشتریان سعی می کنند که حداکثر داده ی ممکن را روی یک صفحه قرار دهند. این واقعا هزینه های تولید را کاهش نمی دهد بلکه در دراز مدت منجر به از دست دادن جلوه و زیبایی و خوانایی از روی مانیتور می شود.

اندازه های ثابت صفحه زمانی که قصد دارید چگونه اطلاعات را تقسیم کنید، سودمند است. مثل یک صفحه کاغذ، تعداد متناهی کاراکتر روی صفحه جای می گیرند. افزون بر این اندازه های ثابت صفحه، برای آن چه ممکن است روی یک صفحه ظاهر شود، محدوده ساخت اعمال می کند. در نهایت سایز فیکس می تواند خوانایی را افزایش دهد و کاربران را در یافتن آسان آن چه که بدنبالش هستند یاری دهد. ادامه مطلب …

این ور و اون ور آخرش شد این. همش هم زیر سر این وردپرس 1.5 بود. قصد داشتم سیستم مدیریت رو از 1.2ارتقا بدم به 1.5. اما از اونجایی که شکل و شمایل قالب خدا بیامرز، دلم رو زده بود گفتم همراه با تغییر ورژن سیستم اینو هم یه تکونی بدیم. اما نمی دونستم این تکون می شه زلزله!

حالا همه ایناش به جای خود. بعد از یه روز که از کار و زندگی افتادم، قالب آن چنان که می خواستم نشد که هیچ، حالا ازش بدم میاد. ضمنا روزنوشت ها رو هم دوباره آوردم همین جا. به نظر خیلی بد فرم شده. حالا تا شما چه عنایت کنید؟

البته دوست دیرینه جناب گناهکار کبیر اظهار همدردی فرمودند “بچه این چه قالبی است؟ خجالت نمی کشی؟ چه طور رویت می شود بگویی این وبلاگ من است؟ تازه اون بالا جای لوگو نوشتی طراح : سه نقطه، خیلی: سه نقطه “. من هم با ایشان موافق و برایشان از ایزد منان طلب استغفار دارم.

راستی یادم رفت، در سیستم کامنتینگ هم از gravatar استفاده شده که بعدا راجع بهش مفصل بحث خواهد شد. اگه دوست داشتید ثبت نام کنید. حالت لینک پست ها هم عوض شده، کم کم باید یه فکری هم برای لینک های شکسته بکنم. ضمنا خیلی از دوستان هم لینک داده بودن که لینکشون اضافه شد اگر کسی از قلم افتاده ذکر کنه.

عبارات منظم یا Regular Expressions بحث جالبی از برنامه نویسی php است. که کمی پیچیده تر و دشوار تر از سایر بحث هاست. ما در اینجا قصد نداریم ( زیرا نمی توانیم) این مبحث را به طور مفصل مرور کنیم. تنها سعی می شود با یک مثال ساده علاقمندان را با این مقوله آشنا کنیم.

عبارات منظم را می توان مشابه یک سازمان و سیستم در نظر گرفت که برای اعمال یک Pattern یا همان الگو خاص به کار می رود. درابتدا ما این الگو رو تعریف می کنیم بعد با کمک توابع موجود، الگو رو با متن مچ می کنیم. حله؟ پس اول به ایجاد یک الگو ساده می پردازیم. در ساخت الگو یا همون طرح ما به یه سری علائم سمبلیک نیاز داریم که این علائم چند دسته تقسیم می شن:

Literals یا الفاظ: هر جوری که نوشته می شن ترجمه خواهند شدند. مثلا “d”به همون حرف d ترجمه می شه، نه چیزی کمتر نه بیشتر. Metacharacters یا فوق کاراکترها: اینا یه خورده سخته چون دارای معانی و مفهوم های خاصی هستند تنها توصیه می کنم در تمرین های فرضی خودتان آن ها را فراگیرد تا ملکه ذهنتان گردد و از حفظ کردن آن ها بپرهیزید. مثلا “a+” با تعداد یک یا بیشتر از یک کاراکتر a یا بعبارتی حداقل یک a متناظر می شود هم چنین است برای “a?” که با صفر و یا یک a معادل می شود. لیست این کاراکترها را می توانید در اینجا مشاهده کنید. برای مثال یک طرح ساده برای متناظر شدن با آدرس پست الکترونیک: ادامه مطلب …

شرمنده همه دوستان که در این دو سه روز اخیر با مشکلات وبلاگ دست و پنجه نر م کردند. متاسفانه یه روز دیتا سنتر خاموش می شه، یه روز دیگه کل بانک اطلاعاتی غیب می شه. خدا می داند فردا چه خواهد شد. هرچند مطالب موجود آن چنان با اهمیت نیست اما گذشت زمان شاید روزی آن ها را حداقل برای خودم با ارزش کند. جهت حفاظت از اطلاعات تصمیم گرفتم آخر هر هفته یه بک آپ کامل از دایرکتوری ها و بانک های اطلاعاتی بگیرم. شاید این جوری خیالم یه خورده راحت تر بشه.

امتحان های میان ترم هم شروع شد. از همون قدیم الایام اکثر مواقع امتحانات، به قول یکی از دوستان به فکر ابداعات و اختراعات می افتادم، در انتها هم هر دوتایش را می باختم بجز سه چهار سال قبل که فَرجی شد و ما به جشنواره خوارزمی راه یافتیم، در دیگر موارد منفعتی حاصل نشد مگر کسب تجربه. تو این دو سه روز هم بد جور، این جو برنامه نویسی PHP گل کرده. در حال نوشتن برنامه ایی برای مدیریت بر روی RSS هستم. هرچند برنامه های زیادی در این مورد عرضه شده، اما اونی که آدم خودش بنویسه و ازش جواب بگیره یه صفایی دیگه داره.

از طرف دیگه، پس از مدتی کار با موبیل تایپ هم اکنون در ذهنم بر سر انتخاب بر روی سیستم مدیریت محتوا دعواست. خدا داند که وردپرس در این کشاکش پیروز خواهد بود یا موبیل تایپ. با وجود این باید اعتراف کنم که موبیل تایپ = دنیایی متفاوت. نه تنها برای وبلاگ نویسی بلکه به عنوان یک سیستم پابلیشینگ قدرتمند.

امروز با یکی از دوستان به مرکز کامپیوتر دانشگاه سیستان و بلوچستان رفتیم. اولین بارم بود. گویا برای استفاده از اینترنت رایگان دانشگاه ، برای هر دانشجو 2 ساعت ناقابل در طول هفته در نظر گرفته بودند. پس از طی مراحل عضویت، در پشت سیستمی که گویا از نوع پنتیوم سیکس بود قرار گرفتیم. اولین کار تایپ آدرس خودمان بود. چشمتان روز بد نبیند. الوان وب در آنجا به مثابه کاغذ پاره ایی بود که در هم فشرده اند. پیکسل های مانیتور آن چنان بزرگ بود که حروف 9 پیکسلی حدود 30-40 پیکسل مشاهده می شد. هر چند ایراد از طراحی من نبود اما می توان این مشکلات را تا حدودی رفع کرد. یا حداقل کاری کرد که اگر سیستم از نوع پنتیوم سیکس باشد و مانیتور آن از عهد بوق، کاربر با پیغام خطایی رو برو شود و شاهد این اوضاع فجیع نباشد. بر آن شدم تا به محض یافتن فرصت کافی الوان وب را دوباره طراحی کنم.

آیا در سیستم های شما هم وضع به همین منوال است؟ یا سیستم شما پنتیوم سیکس تر از مال ماست؟