بعد از اینکه رفتم دنبال برنامه‌نویسی و طراحی وب باز هم وضعیت به همین منوال بود. در کارهایی که انجام می‌دادم بودند کسانی که به ما وصله‌های این مدلی بزنند. آن موقع به خودم می‌گفتم بی‌خیالش. به قول معروف از این گوش می‌شنوم و از اون گوش…
اما این روزها در محیط کاری‌ام و دیگر محیط‌ها می‌بینم که این حس مسئول بودنم در مورد کاری که انجام می‌دهم کار دستم می‌دهد. حتی اگر موارد فوق را نداشته باشد حداقلش این است که شخصیتم انگشت‌نمای دیگران در یک اجتماع کوچک می‌شود. راست می‌گویند خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو.

امروز مشابه موارد گذشته با من برخورد شد. این ترم خیر سرم 3 واحد کار تحقیقاتی دارم. وقتی طرح تحقیق را به استاد محترم ارائه دادم بی‌مقدمه گفت: این کار شما نیست. همه حرف‌هایشان بجای خود ولی این حرف خیلی برام گرون تموم شد: “انتظار داشتم خودتون برید دنبال کار…” و کلی نصیحت. دوستانی که مرا می‌شناختند صدایشان درآمده بود. دلم نمی‌خواست هیچ چیزی بگویم. به استادی که از چهار تا جدول و دو تا خط شکسته نستعلیق نوشتن و یک حاشیه و کادر این ور و آن ور کردن، این چنین قضاوت می‌کند چه می‌توان گفت؟ اگر استاد محترم قبل از وصله زدن کمی از سابقه‌ی کارهای پژوهشی‌ام می‌پرسید، این حرف رو می‌زد؟ کما اینکه وقتی در انتهای کلاس به اصرار یکی از دوستان کمی از کارهایم برایش گفتم کاملا قانع شد.

من از هیچ چیز حرص نمی‌خورم ولی از دیگران، از استاد دانشگاه، از فردی که عضو هیات علمی دانشگاه است، فردی که تجربه کاری‌اش به اندازه موهای سفید سرش هست انتظار دیگری دارم. ایراد بزرگی که ماها داریم همین است. قبل از اینکه در مورد شخصی یا چیزی اطلاعاتی داشته باشیم شروع به انتقاد می‌کنیم، طرف را به هزار دلیل محکوم می‌‌کنیم و حتی به جاهایی ارتباطش می‌دهیم که طرف در خواب هم ندیده‌ است.
البته این منوط به امروز من نمی‌شود در اجتماعات دیگر هم این وجود دارد و البته نه برای من بلکه برای همه افراد مثل من. هر چند به امروز و گذشته توجهی ندارم ولی مطمئنم برای دفعات بعدی روی کاری که انجام ‌می‌دهم تاثیر خواهد داشت.

در همین راستای گرایشات و تمایلات به سمت اقتصاد، علی الخصوص اقتصاد مملکت گل مان (که هیچ متغیر کلانش در چهارچوب تئوری های اقتصادی قابل توجیه نیست یا توجیه اش کمرشکن است) دست به یک کار پژوهشی، تحقیقاتی زده ام در مورد صنایع کوچک البته در سطح منطقه‌ای و استانی. و تاکنون جز انتظار پشت درب دفتر ارتباط با صنعت و سازمان صنایع و معادن کار دیگری نکرده‌ام.

از طرف دیگر روز و شب منتظرم و مثل این‌که باید یکماه دیگر هم منتظر بمانم تا کمی ذهنم آرام شود (خودتون بهتر از من می‌دونید انتظار چه قدر سخته، مخصوصا وقتی که مورد انتظارت هم خیلی برات عزیزه، اون هایی که منو ذاتاً می شناسن که بهتر) وقتی منتظری، ذهنت منتظر است و تخیلاتت مثل سوهان تفرکت را می سائد حداقل برای من این‌طور است. وقتی انتظارم به پایان رسید منم داد می زنم “بسه بسه، انتظار…” آن زمان فکر می‌کنم و امیدوارم وضع از اینی که هست بهتر شود.

دو ماه دیگر هم الوان‌وب اکسپایر می‌شود فعلا برنامه دقیقی برایش ندارم. ناچاراً مجبورم برای کاهش دغدغه های ذهنیم، حداقل به مدت دو ماه از این حواشی مرخصی نیمه وقت بگیرم. البته همانطور که شاهد و ناظرید اینجا از دیر وقت مرخصی گرفته، ماهی به زور یک یا دو پست نیمه آبکی نوشتن، این موضوع را کاملا تصدیق می‌کنه. منظورم از مرخصی از جواب ندادن ایمیل ها و آفلاین ها و این موارد بود. این را گفتم که اگر ایمیل زدید و جواب ندادم داغ نکنید. به‌هر حال هر وقت فرصت کنم حتما تا جایی که بتوانم پاسخگو خواهم بود.

ساعات 5:30 بعدازظهر هنگام خروج از دانشگاه صحنه زیر را شاهد بودم. حال این سئوال مطرح است که با اقداماتی از این قبیل آیا شاهد رخ داد مجدد این گونه حوادث نخواهیم بود؟ درست است بی تاثیر نخواهد بود. اما چرا ریشه های اساسی ایراد را در خود جستجو نمی کنیم؟ بنده ی خدا پدر و مادری که فرزندش را با هزار خون دل بزرگ کرده و با هزار دعای خیر او را برای تحصیل در شهر دیگری بدرقه کرده است، آیا این گونه باید جواب بگیرد؟ احتیاط شرط عقل است دوستان. تا جایی که می توانید آن را سفت و سخت بگیرید تا خدای نکرده شما طعمه ی چنین حوادثی نشوید.

امتحان های میان ترم هم شروع شد. از همون قدیم الایام اکثر مواقع امتحانات، به قول یکی از دوستان به فکر ابداعات و اختراعات می افتادم، در انتها هم هر دوتایش را می باختم بجز سه چهار سال قبل که فَرجی شد و ما به جشنواره خوارزمی راه یافتیم، در دیگر موارد منفعتی حاصل نشد مگر کسب تجربه. تو این دو سه روز هم بد جور، این جو برنامه نویسی PHP گل کرده. در حال نوشتن برنامه ایی برای مدیریت بر روی RSS هستم. هرچند برنامه های زیادی در این مورد عرضه شده، اما اونی که آدم خودش بنویسه و ازش جواب بگیره یه صفایی دیگه داره.

از طرف دیگه، پس از مدتی کار با موبیل تایپ هم اکنون در ذهنم بر سر انتخاب بر روی سیستم مدیریت محتوا دعواست. خدا داند که وردپرس در این کشاکش پیروز خواهد بود یا موبیل تایپ. با وجود این باید اعتراف کنم که موبیل تایپ = دنیایی متفاوت. نه تنها برای وبلاگ نویسی بلکه به عنوان یک سیستم پابلیشینگ قدرتمند.

امروز با یکی از دوستان به مرکز کامپیوتر دانشگاه سیستان و بلوچستان رفتیم. اولین بارم بود. گویا برای استفاده از اینترنت رایگان دانشگاه ، برای هر دانشجو 2 ساعت ناقابل در طول هفته در نظر گرفته بودند. پس از طی مراحل عضویت، در پشت سیستمی که گویا از نوع پنتیوم سیکس بود قرار گرفتیم. اولین کار تایپ آدرس خودمان بود. چشمتان روز بد نبیند. الوان وب در آنجا به مثابه کاغذ پاره ایی بود که در هم فشرده اند. پیکسل های مانیتور آن چنان بزرگ بود که حروف 9 پیکسلی حدود 30-40 پیکسل مشاهده می شد. هر چند ایراد از طراحی من نبود اما می توان این مشکلات را تا حدودی رفع کرد. یا حداقل کاری کرد که اگر سیستم از نوع پنتیوم سیکس باشد و مانیتور آن از عهد بوق، کاربر با پیغام خطایی رو برو شود و شاهد این اوضاع فجیع نباشد. بر آن شدم تا به محض یافتن فرصت کافی الوان وب را دوباره طراحی کنم.

آیا در سیستم های شما هم وضع به همین منوال است؟ یا سیستم شما پنتیوم سیکس تر از مال ماست؟

خوب خدا رو شكر دانشگاه هم تعطیل شد یعنی نشد ما تعطیل كردیم . یه سری كارهای دیگه هم دارم امیدوارم زودتر تموم شه كه ما شرمنده صاحبان كار نشویم . عصر روز چهارشنبه ایمیلی واسم ارسال شده بود در مورد طراحی قالب یه وبلاگ . از اونجایی كه ما نه طراح حرفه ایی هستیم و نه فرصت انجام كار را داریم ، درخواست را كنسل كردیم .

اما گیر های مداوم این بنده خدا ما را عاصی كرد . چندی قبل در كتاب آقای توماس پاول بخش معماری اولیه و طرح های ترسیمی وب های شخصی خونده بودم كه واسه ی طراحی قالب همیشه از صاحب كار بخوایید كه طرحی كه تو ذهنش هست واستون رسم كنه و شما هم تا جایی كه استانداردها بهتون اجازه می ده از این درواقع پیش طرح استفاده كنید . آقا ما هم همینو بهانه كردیم و گفتیم باید طرح خودت رو بكشی و واسم فاكس كنی . فكر می كردم با این كار ایشون بی خیال ما بشه اما 2 ساعت بعد …

بله ایشون مرحمت كردن و طرح خودشون رو فاكس كردن . حالا من بودم و این طرح و وجدانم . خلاصه این كه بعد از 36 ساعت و اندی كار مداوم طرح ایشون تموم شد و قراره از بهار سال نو وبلاگ ایشون آغاز به كار كنه . :wink:

ضمنا یه طرح بسیار جالب و زیبا برای وردپرس 1.5 دارم اگه خدا بخواد امروز فردا تمومش می كنم . قراره از این بعد مطالب روزانه رو اونجا بنویسم . اینجوری فكر می كنم یه خورده اینجا منظم تر بشه . نظر شما چیه ؟