در اين سرزمين ، بهار زود هنگام تر سر مي رسد و با نگاه سبز مهربانش درون خانه ها را مي كاود تا در يابد بانوان ايراني ، خانه تكاني را آغازيده اند ؟ و آن گاه است كه با سر انگشت سبز مخملي اش ، نرم نرمك بر پنجره خانه ها مي نوازد كه بگشاييد درهايتان را و فراخوانيد مرا به تماشاي تلاش هايتان در زدودن غبار يكساله از جاي جاي خانه هايتان و زنگار اندوه از لاي لاي قلب هايتان .

و آن گاه كه شكوفه هاي لبخند را بر لبان اين مردمان مي بيند و ديد و بازديد ها و ديده بوسي ها را شاهد مي شود ، در مي يابد كه نوروز ، روزي نو فرا رسيده و آن زمان است كه خود به شكوفه مي نشيند و مي شتابد در رستن سبزه هايش چه مي داند كه تا سيزده روز ديگر آن مردم سراپا شور و نشاط ، به گونه پيشينيان خويش به دشت ها مي شتابند تا بر چمن ها يله شوند و به نشاط وصال ، دو قامت علف را به يكديگر پيوند زنند ، به اميد پايداري پيوندهايشان .

سبز بهار مي ماند تا گرماي تابستان سر برسد و آن گاه است كه پاي پس مي كشد ، چه مي داند كه كودكان منتظرند تا روزهاي خوش دويدن ها در سايه نشستن ها و بازي كردن ها و فارغ شدن از درس را آغاز كنند و آن گاه كه تابستان در جيب كودكان به جاي جدول ضرب ، تخمه و آجيل را مي بيند ، آسيمه سر وارد مي شود و با دست هاي گرم و پر مهرش ، سر شاخه هاي پر ميوه ي درختان را خم مي كند به سوي كودكاني كه دست تمنا و پاي تقلا دراز كرده اند به سوي ميوه هايش .